[ Stowarzyszenie Architektów Polskich - Oddział Białystok ]
LIST OTWARTY PREZESA SARP ODDZIAŁ W BIAŁYMSTOKU
')"/>
')"/>
')"/>
')"/>
')"/>
Grand Prix - Nagroda SARP Oddział w Białymstoku AEDIFICIUM ANNO 2009-2012 dodano: 2012-11-01 19:42:37

Grand Prix - Nagroda SARP Oddział w Białymstoku AEDIFICIUM ANNO 2009-2012

Projektant:

Marek Budzyński Architekt sp.z.o.o.

Projekt zagospodarowania, Architektura, Wnętrza:

Autorzy:                                                 dr arch. prof. PW Marek Budzyński

                                                                arch. Krystyna Ilmurzyńska

                                                                arch. Zbigniew Badowski

 

Akustyka:                                             mgr inż. Jan Dodacki, AKOD

Technologia teatru:            mgr inż. Maciej Wojciechowski EMWU-Projekt

Elektroakustyka:                                mgr inż. Tadeusz Fidecki, AKOD

Konstrukcja:                                        mgr inż. Jan Krzysztof Grochowski, JKG

Instalacje sanitarne:           mgr inż. Jarosław Kujawa, WSP Polska

Instalacje elektryczne:      mgr inż. Mariusz Blechar, IN Projekt

Instalacje niskoprądowe:  mgr inż. Michał Marton, Instel MM

Oświetlenie:                                        mgr inż. Jarosław Czarniawski, Erco

Zieleń:                                                   arch.kraj. Tomasz Chyliński

Technologia eksploatacji:  mgr inż. Zdzisław Rycerz

Aneks ppoż:                                        inż. Roman Kaźmierczak, FENIKS

Rzeczoznawca sanepid:  mgr inż. Halina Nejno

Konstrukcja zadaszenia nad wejściem głównym: mgr inż. Krzysztof Salus, Spannverbund Polska

 

Obraz na kurtynie pożarowej:  Rafał Olbiński

Rzeźby na widowni:  Dominik Wdowski

Rzeźba głowy Kompozytora na dachu: Teresa Murak

Szkło artystyczne w foyer:  Tomasz Urbanowicz

 

Architekci współpracujący:

arch. Urszula Lewa

arch. Piotr Hardecki

stud.arch. Mieszko Burmas

arch. Mateusz Herbst

arch. Justyna Juchimiuk

stud.arch. Krzysztof Łaniewski-Wołłk

stud.arch. Lech Ptaszyński

arch. Magdalena Rawska

arch. Urszula Różanska

arch. Agata Sander

arch. Anna Sochocka

arch. Łukasz Stępniak

arch. Beata Świeboda

arch. Iwona Wiącek

stud.arch. Krzysztof Zdrodowski

arch. Tomasz Zdrodowski

 

Inwestor: Urząd Marszałkowski Województwa Podlaskiego

 

Wykonawca stanu surowego otwartego: Warbud

Wykonawca stanu wykończeniowego:     Unibep

                                                                         Rodex – Ampol

                                                                           LTT

Podstawowe dane o inwestycji

Użytkownicy:

Widzowie – maksymalnie jednocześnie ~ 964

Pracownicy teatru ~ 320 osób 

          w tym:

-aktorzy, muzycy, śpiewacy ~ 250 osób

-administracja ~ 20 osób

-obsługa techniczna ~ 50 osób

 

Podstawowe wymiary:

-powierzchnia użytkowa – 9424,50 m2

-powierzchnia usługowa – 1953,83 m2

-powierzchnia ruchu – 1599,28 m2

-powierzchnia netto – 12978,01 m2

-powierzchnia całkowita – 16108,52 m2

-powierzchnia zabudowy – 6302,5 m2

-kubatura – 108868 m3

-poziom ±0,00 = 152,5 Npm

-maksymalna wysokość ponad ±0,00 – 32,22 m

-maksymalne zagłębienie poniżej ±0,00 – 11,1 m

 

 Podział na zespoły funkcjonalne przyjęto zgodnie z warunkami konkursu.

P – zespół pomieszczeń traktu publiczności – powierzchnia łączna 3171,06 m2

W – zespół widowni głównej – powierzchnia łączna 817,55 m2

S – zespół sceny głównej – powierzchnia łączna 2828,37 m2

A – zespół pomieszczeń zaplecza artystycznego – powierzchnia łączna 2121,83 m2

T – zespół pomieszczeń zaplecza technicznego – powierzchnia łączna 1954,75 m2

B – zespół pomieszczeń administracji – powierzchnia łączna 491,46 m2

K – komunikacja – powierzchnia łączna 1013,79 m2

N – klatki schodowe – powierzchnia łączna 582,59 m2

D – dźwigi

C – powierzchnie i kubatury techniczne – „plenum”, kanały, szachty

 

Podstawowe decyzje funkcjonowania Opery.

Zgodnie z decyzją Zamawiającego obiekt i jego program został dostosowany do systemu impresaryjnego. Większość magazynów i pracowni została usunięta z obiektu przy założeniu, że powstaną one w rejonie Białegostoku do obsługi programu własnego. Zespoły i dekoracje będą przyjeżdżać na określony występ.

Scena z jej zapleczem i widownia rozwiązana jest w sposób umożliwiający   przeprowadzenie spektakli:

Opera

Koncert

      z muszlą

      pomiędzy widowniami

      oratoryjny

Balet

Teatr

      z kurtyną

      pomiędzy widowniami (scena centralna)

      scena na obniżonej fosie

Imprezy z nagłośnieniem sztucznym

      musical

      teatr muzyczny

      koncert estradowy

      kongres

oraz elastyczność wielkości widowni:

podstawowa – 772 widzów

z dodatkową widownią na scenie – 964 widzów

minimalna – ograniczony parter plus pierwszy środkowy balkon – 570 widzów

częściowo zmniejszona (o boczne i drugi balkon) – 681 widzów

Otwór sceniczny „architektoniczny” o wymiarach 16,0x16,5m, dach nad widownią na poziomie dachu nad sceną oraz sufit akustyczny o zmiennym kształcie i wysokości, wraz z całym zestawem urządzeń scenicznych stanowią podstawę do uzyskania ww. zmienności.

 

Foyer ukształtowano w sposób umożliwiający jego funkcjonowanie jako całodziennej przestrzeni wydarzeń artystycznych – galerii sztuki, działających niezależnie od spektakli w sali głównej czy sali kameralnej (sala prób scenicznych) do aukcji sztuki czy spontanicznych wydarzeń artystycznych. Wejście na spektakl w sali głównej i kameralnej będą kontrolowane między salą a foyer. Wejścia z zewnątrz z 3 stron. Główne od „placu” przed Operą, pomocnicze od ul. Odeskiej i z parku od strony ul. Kalinowskiego tworzą wewnętrzny pasaż „Odeski” poświęcony promocji sztuki, literatury. 

 

 

Rytmy, powtórzenia, związki

 

Uczestniczenie w procesie przekształcania przestrzeni – Opera i Filharmonia Podlaska  Europejskie Centrum Sztuki.

Staramy się uczestniczyć w tym procesie w taki sposób, by podstawowym kryterium oceny jego zmaterializowanych efektów było, czy tworzy warunki podtrzymujące życie, również życie muzyczne.

Uważamy, że nie ma wyjścia, trzeba przekształcać przestrzeń tak, by to przekształcanie jednocześnie utrzymywało warunki naturalne podtrzymujące i kreujące życie biologiczne i jednocześnie utrzymywało i tworzyło życie osobowe, publiczne i kulturowe i to musi być podstawowym celem przekształcania przestrzeni i to są podstawowe kryteria oceny wartości architektury i urbanistyki.

Przestrzeń przekształcona dla określonego celu musi wspierać wewnętrzną organizację procesów twórczych w tej przestrzeni. Jednocześnie wspierać minimalizację zużywanie czynników zewnętrznych jak i minimalizację powstawanie różnego typu zanieczyszczeń (uciążliwości) emitowanych na zewnątrz. Z jednej strony musi współżyć i wspierać Przyrodę w podtrzymywaniu procesu tworzenia warunków życia biologicznego, a z drugiej strony podtrzymywać i kreować życie publiczne. Wspierać tworzenie się Więzi umożliwiających powstawanie charakterystycznej dla miasta synergii.

Ten ogólny wstęp powtarzam kiedy mogę, bo po prostu jak przed laty nie wierzyłem w sakralizację partii marksistowskich, tak teraz nie wierzę w sakralizację pieniądza i dogmaty z tym związane.

Ruch w odbiorze człowieka w warunkach ziemskich tworzy dźwięk.

Muzyka i taniec – rytmy, powtórzenia, obroty, połączenia i odejścia wspomagają najbardziej naturalne związki Osoby z Wszechświatem. Tworzą Więzi z Nieskończonym. Dają odczucie, a czasem pełnię Jedni z Rozumem – objawienia, satori. Oddychanie, bicie serca, krążenie krwi, cykle żywieniowe, czy odtwarzania gatunku oprócz ruchu tworzą dźwięki, które stają się Muzyką, jeśli umiemy z nimi znaleźć związki, jeśli czujemy ich Organizację i związki z ruchem ziemi, jej relacji do Światła energii słonecznej, do tajemnicy Wszechświata i Boga. Przekształcanie przestrzeni dla Muzyki to imperatyw tworzenia warunków współodczuwania, współbrzmienia, znajdywania Jedni w Wielości. Tworzenie Więzi między osobami w Kulturze jak i w Przyrodzie. Zarówno tej bezpośrednio nas otaczającej, jak i tej której nieograniczona Moc nas przeraża.

Wydaje mi się, że z takim poczuciem 8 lat temu Marszałek Urzędu Marszałkowskiego  Województwa Podlaskiego Janusz Krzyżewski, inspirowany przez dyrygenta Marcina Nałęcz-Niesiołowskiego,  rozpisał konkurs na Europejskie Centrum Sztuki, w którym budynek Opery stanowił podstawową funkcję. Plan miasta sytuował ten obiekt w strefie Parku Centralnego na terenach dawnych cmentarzy – prawosławnego i żydowskiego, na zboczu wzgórza św. Magdaleny jeszcze wcześniejszego miejsca sakrum pogańskiego. Razem ze zrujnowanym pięknym amfiteatrem imienia Czesława Niemena stanowił wspaniałą inspirację do wykorzystania nagromadzonych tam emocji przeszłości do przekształcania ich we współczesny obiekt, w którym Sztuka (Muzyka, rzeźby, malarstwo, multimedia), Technika (tj. mechanizacja  sceny i widowni, klimatyzacja, oświetlenie, konstrukcja) , jak również rośliny, woda tworzą przestrzeń Więzi międzyludzkich i przyrodniczych. (autorzy arch. arch.: Marek Budzyński, Krystyna Ilmurzynska, Zbigniew Badowski).

Przekształcenie ww Amfiteatru Muzycznego im. Czesława Niemena w Operę Podlaską, a więc podniesienie rangi przestrzeni okresowego wykorzystania, przestrzeni upadającej – jej sakralizacja i mitologizacja wraz z wyniesieniem jedności przeciwieństw nad przeciwieństwa światopoglądowe to podstawowe założenia przekształcania tego fragmentu przestrzeni.